Advertising

เดินร่วมทางไปด้วยกัน

ที่สุดของ “ความรัก” ไม่ใช่การแต่งงาน
แต่คือการ “เดินร่วมทาง” ไปด้วยกัน…

ตายแล้วไปไหน

ถามแม่ว่า…
คนเราตายแล้วไปไหน
แม่บอกว่า ตายแล้ว
เราจะไปอยู่ในความทรงจำ
ของคนที่รักเรา

บนทางสายเก่า . .. ฉันเหงาเท่าเดิม

ฉันมีร่มหนึ่งคัน
เธออยากกลับบ้านพร้อมกัน . .. อีกครั้งไหม?
ฉันอาจไม่ใช่คนที่เธอรอเพื่อร่วมทางใจ
แต่ไม่อยากเห็นเธอวิ่งฝ่าสายฝนไป . .. จนเปียกปอน

ไม่ใช่ว่าฉันถือโอกาสตีสนิท
เพราะรู้ว่าไม่มีทางกลับไปใกล้ชิด . .. เหมือนเมื่อก่อน
เพราะเธอไม่ใช่ฝนที่โปรยสายมาบนโลกนี้ด้วยความอาทร
แต่ความรักของเธอคือหยดน้ำตาร้าวรอน
.. . ที่กร่อนใจฉัน . . เจียนพัง

วันนี้ – - ไม่ได้นัดใครไว้ใช่ไหม?
คงไม่เป็นไร . .. ถ้าจะเดินใต้ร่มคันเดียวกันอีกครั้ง
ปล่อยให้ความหลังเล่าเรื่องหัวใจของฉัน . . . ให้เธอฟัง
เผื่อเธอจะรับรู้ได้บ้าง . ..
ว่าบนทางสายเก่า . . ฉันยังเหงาเท่าเดิม~*
(แป้งน้ำ ชนะเลิศประกวดกลอน สายฝนกับคนเหงา บ้านกลอนไทย)

การรอคอยของความคิดถึง

หยาดฝนหล่นเม็ดลงกระทบพื้น
คล้ายเสียงสะอื้นของ..หัวใจอันไห้หา
ม่านฝนดังสายตาที่เย็นชา
จับจ้องมองมา.อย่างไร้เยื่อใย

เดียวดาย..ในค่ำคืนยาวนานปานไม่สร่างสิ้น
เธอจะได้ยินเสียงคร่ำครวญข้างในฉันไหม??
ไม่รู้ว่า..จะฝ่าข้ามคืนนี้ได้อย่างไร
เมื่อหนทางยาวไกล..นั้นยังคงมืดมน

ฝนยังไม่ขาดสาย…
ความฝันกลับใกล้สลายลงในใจหมองหม่น
การรอคอยของความคิดถึง..ยังคงร่ายมนตร์
ใจเปราะบางของคนหนึ่งคน..ไม่รู้จะทนได้อีกนานเท่าไร??
(shumbala รางวัลชมเชยประกวดกลอนบ้านกลอนไทย)

ผิดไหม?

กลัวโดนทิ้ง เลย “ระวัง”
กลัวการปิดบัง­ เลย “สงสัย”
กลัวเป็นคนเลว­ เลย “จริงใจ”
กลัวเค้าไปมีใค­ร เลย “สัญญา”..

กลัวโดนหลอก เลย “ไม่ไว้ใจ”
กลัวเค้าคิดมาก­ไป เลย “ไม่ถือสา”
กลัวเค้าอึดอัด­ เลย “ให้เวลา”
กลัวเสียใจเสีย­น้ำตา เลย “เห็นแก่ตัว”
(ศาลาพักใจ)

Advertising