ข่มตานอนได้แต่ไม่อาจข่มใจ คิดถึงคนไกลตื่นสายอยู่ดี

ตั้งนาฬิกาปลุกหกโมงเช้า
สองทุ่มรีบเข้านอนให้ตื่นไหว
ข่มตานอนได้แต่ไม่อาจข่มใจ
คิดถึงคนไกลตื่นสายอยู่ดี

Advertising


กดปุ่มด้านล่างเพื่ออ่านกลอนหน้าถัดไป