หากชีวิตคือการเดินทาง
ที่บางครั้งต้องสัมผัสกับไอแดดฝุ่นผง
และบางครั้งต้องสัมผัสกับไฟฝันที่ลดลง
เราต้องสะพายหัวใจที่มั่นคงออกเดินทาง

เหนื่อยไหมคนดี
ฉันยังอยู่ตรงนี้ใกล้ ๆ
ต่อแต่นี้เธอจะไม่เดียวดาย
ฉันพร้อมจะรับรู้ความจริงใจด้วยกัน
หลับตาลงสิช้า ๆ
หากว่าเหนื่อยล้ากับความฝัน
และเมื่อเธอลืมตาขึ้นในเช้าอีกวัน
เธอจะพบว่าความฝันนั้นไม่ไกลเลย

ยามใดที่ใจฉันท้อแท้
อ่อนแอน้ำตารินไหล
มีเธอคอยเป็นกำลังใจ
ขอบคุณที่ห่วงใยนะคนดี

เหนื่อยมากไหมคนดี....
วางมือเธอบนมือฉันนี้ได้ไหม
ขอจับมือเธอ...แบบนี้ต่อไป
ส่งผ่านไออุ่นจากใจ...ไปปลอบโยน
.....................
.....ไกลกันถึงครึ่งฟ้า...ใจไปได้ไกลกว่าทะเลที่ไกลโพ้น...
"You'll never be Alone"... ...ไม่รู้คนทางโน้นจะเป็นเช่นไร...
.....................
เหนื่อยมากไหมคนดี....
อย่าลืมคำคำนี้ที่เคยบอกไว้
คำว่ารัก...เคยแน่นหนักสักเท่าไร
ขอจงจำไว้ไม่ว่าวันใด...ไม่เปลี่ยนแปลง...

ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน...
แต่อยู่ๆน้ำตามันก็พาลจะไหล
ไม่ได้เศร้าหรือคิดมากอะไร
แค่ความเหงามันเกาะกุมหัวใจเท่านั้นเอง
โอบกอดตัวเองเบาๆ...
รู้สึกเหมือนโดนความเหงาข่มเหง
รอบกายไม่สดใส หัวใจก็วังเวง
เหมือนเปล่าเปลี่ยวอยู่ในโลกของตัวเองเพียงลำพัง
จะทำอย่างไรนับจากนี้...
เมื่อชีวิตที่มีเริ่มหมดหวัง
อยากต่อสู้แต่ไร้ซึ่งแรงกำลัง
ขอเพียงสักครั้ง ที่จะมีคนมาอยู่ข้างๆ
และโอบกอดฉันให้มีหวัง...สักที

ขอโทษนะหัวใจ
ที่ฉันต้องร้องไห้ ในครั้งนี้
พยายามข่มเท่าไหร่ น้ำตาก็ไม่หยุดไหลสักที
ขอโทษที่ทำให้หัวใจดีๆ รู้สึกบั่นทอน
- - - -
แต่จะเป็นครั้งสุดท้าย ที่ร้องไห้แบบนี้
จะนำประสบการณ์ที่มี มาสั่งสอน
จะยิ้มรับดวงตะวันจ้า และโบกมือลา ตะวันรอน
ให้น้ำตาที่เปียกปอน มาชะล้างหัวใจ
- - - -
ขอบคุณนะ หัวใจดี ๆ ที่อยู่เคียงข้าง
ตลอดเวลาที่อ้างว้าง จนถึงวันสดใส
สัญญาว่าจะไม่ร้องไห้อีก แม้จะไม่เหลือใคร ๆ
เพราะฉันก็ยังมีหัวใจ ... เหลือไว้รักตัวฉันเอง

บนเส้นทางที่เดินไป
ยังอีกไกลกว่าจะถึงซึ่งจุดหมาย
เก็บน้ำตาระหว่างทางที่เรียงราย
ให้กลับกลายเป็นบทเรียนนักเดินทาง
เก็บรอยซ้ำที่ขูดข่วนล้วนด้วยหนาม
ที่คอยตำสองฟากคอยถากถาง
บรรจงเช็ดรอยเลือดให้เหือดจาง
ชะโลมล้างด้วยรักจากคนไกล
หากวันนี้เหนื่อยนักจงพักก่อน
ล้มตัวนอนเก็บฝันอันสดใส
วันพรุ่งนี้จะเข้มแข็งด้วยแรงใจ
ก้าวต่อไปให้ถึงซึ่งปลายทาง

..ในวันที่หัวใจอ่อนแอ และอ่อนไหว
..วันที่...ไม่มีใคร คอยเคียงข้าง
..วันที่...ลมหายใจ เริ่มเลือนลาง
..วันที่...สิ่งต่าง-ต่าง เริ่มจางลง
..เธอยังมีฉันคนนี้ ที่ยิ้มให้
..ขอเธอสู้ ต่อไป อย่าท้อถอย
..ความสำเร็จ อยู่ข้างหน้า ยังรอคอย
..อุปสรรค อีกนับร้อย ให้ฝ่าฟัน
..กำลังใจ ฉันให้เธอ นั้นมีค่า
..ชุบหัวใจ เธอขึ้นมา ให้มีหวัง
..เอาความท้อ ความเหนื่อย เป็นพลัง
..จุดไฟฝัน ขึ้นมาใหม่ ในหัวใจ
..ในวันที่เธอนั้น คิดท้อแท้
..หรืออ่อนแอ สับสน กว่าวันไหน
..หรือวันที่ เธอมองไป ไม่เห็นใคร
..ยังมีฉันคน นี้ไง...เคียงข้างเธอ...

เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ต้องเจอกับวันใหม่
มันไม่นานเท่าไรหรอกใจจ๋า
แม้วันนี้คนดีมีน้ำตา
แต่ประเดี๋ยวท้องฟ้าก็เปลี่ยนไป
เปลี่ยนให้รู้ว่าอะไรไม่คงทน
ไม่ว่าความสับสนหรือหวั่นไหว
มันเดินทางแวะเข้ามาถึงเวลามันก็ไป
สิ่งที่อยู่อีกนานตั้งเท่าไหร่คือหัวใจที่โชกโชน

กลับมาจากเรียนพิเศษพร้อมความเหนี่อย
ปวดหลัง...สมองเมื่อยเพราะใช้มากกว่าเดิมหลายเท่า
กลับมาถึงบ้าน ทิ้งตัวลงนอน ถอนใจเบาๆ
"เหนี่อยจัง" บอกตัวเองแล้วเผลอหลับไป
ตื่นมาอีกทีเพราะเสียงโทรศัพท์ดัง
งัวเงียกดรับสาย....พูดอะไรไปยังจำไม่ได้
มาจับความได้ตอนที่เธอส่งเสียงมาว่า "ห่วงใย"
เท่านั้นแหละ ตาสว่างทันใด ยิ้มได้ทันที
ฉันน่ะ...ต่อให้เรียนหนักแค่ไหน
แต่ถ้ามีเธอเป็นกำลังใจ ก็คงไม่กลัวอะไรแล้วตอนนี้
เธอคือพลังของฉัน คือความสำคัญที่หัวใจต้องมี
ถ้าฉันได้เข้าร.ร ดีๆ รับรู้นะว่าทั้งหมดนี่เป็นเพราะเธอ