จันทร์เอาดาวไปซ่อนไว้ตรงไหนของขอบฟ้า
หลายคืนแล้วนะที่มองหา...แต่ไม่เห็น
ได้โปรดเถิดดวงจันทร์...ฉันจำเป็น
อย่าซ่อนเร้นดวงดาว...เอาไว้เลย
ช่วยเอาออกมา...ให้ฉันนับ
หัวใจถูกความเหงาจับ...จันทร์ยังเฉย
ฟ้ากว้าง ๆ แต่ไม่พราวพร่าง...ซะเลย
จันทร์เจ้าเอ๋ย...ไม่เหงาบ้าง...หรืออย่างไร

เจ้าดวงจันทร์คืนนี้เจ้าดูเศร้านัก
หรือคนรักของเจ้านั้นห่างหาย
แต่ยังดีเจ้ามีดาวอยู่ข้างกาย
ไว้ปลอบใจหากเจ้าเหงา..ยามราตรี
ดูตัวข้า..ก่อนซิ..เจ้าจันทร์น้อย
ได้แต่คอยข่าวคราวคนรักข้า
หลายวันผ่านไปไม่กลับมา
ปล่อยให้ข้าห่วงหาโดยลำพัง
เจ้ายังมีเหล่าดวงดาวคอยปลอบใจ
แต่ตัวข้าไม่มีใครคอยปลอบขวัญ
มีน้ำตา..ไหลมาอยู่เป็นเพื่อนกัน
เห็นหรือยังข้า น่าสงสาร..กว่าใครใคร

นั่งมองเปลวเทียน
ที่มันลุกเวียนมอดไหม้
เป็นความเงียบเหงาของแสงไฟ
ซึ่งไม่มีใครแลเห็นมัน
หัวใจกับเปลวเทียน
จึงเวียนกันแอบร้องไห้
เปลวเทียนค่อย ๆ หมดไป
แต่เหงาในใจกลับเติมเต็ม

ในความไกลห่าง
ความอ้างว้างนั้นยาวยืน
ครอบคลุมทุกค่ำคืน
ทั้งหลับตื่น ทุกลมหายใจ
ไม่ใช่ขาดเธอแล้วโลกดับ
แต่ถ้ามีเธอโลกจะกลับเป็นแจ่มใส
ไม่ใช่ห่างเธอแล้วจะขาดใจ
แต่ถ้ามีเธอคอยห่วงใย
ก็จะดี กับหัวใจ มากกว่ากัน

หนาวกายห่มผ้าก็อบอุ่น
หนาวใจเมื่อไม่มีคุณอยู่อย่างไรได้
ความรู้สึกอ้างว้างเกาะกุมหัวใจ
บรรยากาศเหงาๆน่าหวั่นไหวสิ้นดี
คิดถึงคุณ..ที่อยู่ปลายฟ้า
บรรยากาศเหว่หว้าเหมือนกันไหม..กับที่นี่
หากคุณยังคงเดิมนะคนดี
ช่วยส่งความ..ห่วงใยมาที..ให้คนทางนี้..อุ่นใจ

ได้ทักทายได้เจอหน้า
ได้ถามความเป็นมาอยู่เสมอ
ได้พูดคุย ได้อยู่ใกล้ ได้พบเจอ
ได้รับรู้ว่าเธอยังสุขใจ
กินนอนหลับฝันดีแล้วนะคืนนี้
จะฝันว่ามีวัน ดี ดี มีเธอร่วมอ่อนไหว
ถึงจะเป็นไปได้แค่ความฝัน
ที่ความเป็นจริงไม่มีอะไร
ก็ยังดี กว่าไม่มีใครไว้ในใจให้แอบอิง

สุดเส้นสายปลายทางแห่งความเหงา
ยังว่างเปล่าโดดเดี่ยวและสับสน
ไม่เหลือใครร่วมทางแม้สักคน
สู้บนหนทางเปลี่ยวอย่างเดียวดาย

ดอกคูณคูณดอกอยู่เต็มต้น
เหมือนแกล้งคูณความหมองหม่นให้คนผิด
คูณอาทรห่วงหาเป็นยาพิษ
ฆ่าให้ตายทีละนิดทีละนิดเมื่อคิดถึง
-  -  -  -  -  -
เป็นความจริงที่เหมือนฝันอันยิ่งใหญ่
เธอผ่านมาให้ผูกพันในวันหนึ่ง
คนหัวใจแตกหักได้พักพึ่ง
และซึมซับความซาบซึ้งซึ่งห่วงใย
-  -  -  -  -  -
เธอให้..ให้และให้เกินใจคาด
จนฉันขลาดที่จะรับกับการให้
อาจเป็นคนว่างเปล่าเหงาเกินไป
จึงไม่มีอะไรจะให้แทน
-  -  -  -  -  -
กลัวเหลือเกินกลัวเธอผิดหวัง
จึงต้องสั่งหัวใจให้หนักแน่น
ด้วยความดีที่ปรากฎยากทดแทน
ความอบอุ่นก็มากแสนแห่งราคา
-  -  -  -  -  -
สุดท้ายยังซ่อนเร้นความเป็นฉัน
เหมือนไม่เห็นความผูกพันอันมากค่า
ค่อย ๆ เดินออกห่างอย่างช้า ๆ
ปล่อยน้ำตาให้รินไหลอย่างเบา ๆ
-  -  -  -  -  -
เพราะรักมากจึงเงียบหายเหมือนตายจาก
แม้ใจอยากจะมาหาเวลาเหงา
ดอกคูณร่วงลงแล้วอย่างแผ่วเบา
เจ็บและเศร้า..หัวใจเอย..ไม่เคยลืม

ในคืนเหงาแหงนมองดาวที่เกลื่อนฟ้า
ดูสิหนาดวงดาวยังมีเพื่อน
อันตัวเราข้างกายช่างลางเลือน
ไม่มีเพื่อนใส่ใจ…โอ้..อายดาว

เดียวดายในความเวิ้งว้าง
รอบข้างไร้คนเคยห่วงหา
ความเหงาคอยตอกย้ำรอยน้ำตา
คนไกลเขาจะรู้บ้างไหมว่า
คิดถึงห่วงหา เกินกว่าจะเข้าใจ