บนเส้นทางของความคิดถึง
ความผูกพันยังคงลึกซี้งในใจเสมอ
แม้ทุกก้าวจะก้าวไปโดยไม่มีเธอ
แต่ยังคงมุ่งหน้าเสมอด้วยมีเธอในหัวใจ
-  -  -  -  -  -
แม้วันนี้เราจะเดินคนละทาง
แม้จะเป็นเพียงเส้นขนานที่หวั่นไหว
แม้จะรู้เส้นขนานไม่อาจพบกัน ณ จุดใด
แต่ยังดีใจที่ทางยังคงทอดไกลไปด้วยกัน
-  -  -  -  -  -
ทุกย่างก้าวบนทางแห่งเส้นขนาน
ฉันยังคงเดินทางไปตามความฝัน
และยังหวังเอาไว้ว่าในสักวัน
เส้นขนานของเรานั้น จะใกล้กันมากกว่าเดิม

ใต้ฟ้าสีคราม
ยังมีแสง ตะวันงาม ในยามเช้า
เปรียบเป็นแสงทอง ส่องใจเรา
จะไม่รู้สึกเหงา หากเรา ยังเชื่อใจ
- - - -
ใต้ฟ้าสีคราม
ยังมีแสงจันทร์งาม ยามหลังใหล
ค่ำคืน มืดสนิท สักเพียงใด
เธอยังส่องสว่าง ในหัวใจ เสมอมา
- - - -
ใต้ฟ้าสีคราม
มองเห็น สายรุ้งงาม อยู่เบื้องหน้า
อธิษฐาน ผ่านสายรุ้ง จงอย่าลืม คำสัญญา
โปรดส่งเธอกลับคืนมา.....
ลบความเหว่ว้า...จากใจฉันที

สายลมพัดพลิ้วแผ่วเบา
ความหนาว เกาะกุมร่างกายให้หนาวสั่น
โดดเดี่ยวอ้างว้าง เมื่อคิดถึงบางอย่างที่เคยผูกพัน
เธอจากไปครานั้น ยังคงหนาวสั่นกับคราบน้ำตา

.....เมื่อตอนที่เหงาและไม่มีใคร
จะมีซักคนไหมที่อยู่เคียงข้าง
จะมีไหมแค่บางคนที่จะเดิน...ร่วมทาง
ไปกับคนที่อ้างว้าง...และเดียวดาย
- - - - - -
... ..ฉันก็เป็นอย่างนี้เรื่อยมา...
เป็นเหมือนคนบ้าเลย...รู้บ้างไหม
เป็นคนที่ไร้ตัวตนไร้จิตใจ
เป็นคนที่ใครต่อใคร...ไม่ต้องการ
- - - - - -
.....ก็เหงา ลึกๆอยู่ในใจ
ที่ไม่มีใคร...มาเดินร่วมทางฝัน
ไม่เคยได้ใช้...คำพูดว่า "กันและกัน"
ชีวิตฉัน..เป็นอย่างนั้น...ไร้ตัวตน