การลืมใครสักคนเป็นเรื่องยาก
ยิ่งเป็นคนที่รักมากยิ่งลืมไม่ได้
ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าเขาไม่เคยมีเราในใจ
สิ่งที่เขาให้..คนอื่นก็ได้ เป็นธรรมดา
เคยเข้มแข็งและคิดว่าต้องลืมได้
แต่นานเท่าไหร่หัวใจยิ่งย้ำว่า
ผู้ชายคนนี้แม้ไม่มีเราในสายตนา
แต่วันเวลาไม่ช่วยให้ใจปรารถนาที่จะลืม

ขอบคุณที่เธอบอกว่ายังแคร์ฉัน
แต่สายตาเย็นชาของเธอนั้นมันปกปิดกันไม่ได้
ยอมรับเถอะคนดี--ว่าวันนี้ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไป
ดีกว่าจะหลอกตัวเองต่อไปว่าเรายังมีใจให้กัน
เสียใจ-มันเป็นเรื่องธรรมดา
วันนี้หรือวันหน้าก็เจ็บทั้งนั้น
จบเรื่องราวเสียแต่วันนี้-ดีกว่าปล่อยนานวัน
จะได้ไม่ต้องเสียเวลามาผูกพัน-ทั้งที่ไม่มีกันในหัวใจ.

เหมือนเดินทางผ่านทะเลทราย
จนหัวใจตายด้าน..เป็นร้อยครั้ง
เฝ้ามองความรักค่อยๆ ผุพัง
ปล่อยชีวิตฉันให้เกรอะกรัง ไปด้วยความด้านชา
หากจะกลับมาเพื่อขอโทษ..
อยากบอกว่า ฉันไม่เคยโกรธ..ไม่ถือสา
และยังรัก..รักเธอมาก เช่นที่ผ่านมา
เพียงแต่โดดเดียวจนชินชา..
จึงอยากรักเธอทั้งน้ำตา..อย่างเดิม

ความรู้สึก..เริ่มจางไป
ความห่วงใย..เริ่มเหินห่าง
ความคิดถึง..เริ่มเจือจาง
เหมือนความฝัน..เริ่มละลาย
ความเข้าใจ..เริ่มเปลี่ยนไป
ความอ่อนไหว..เริ่มเลือนหาย
ความจริงใจ..เริ่มกลับกลาย
เหมือนความรัก..เริ่มดับลง

....ไดอารี่เล่มเก่า ยังคงอยู่....
รูปถ่ายคู่ ยังใส่กรอบ ยังแขวนไว้
สร้อยคอถูกๆ ที่เคยให้ ฉันก็ไม่เคยทิ้งมันไป
ดอกไม้แห้ง ก็ยังเก็บไว้ แม้โรยรา
....เรื่องราวทุกอย่าง ยังคงอยู่....
ยังมีเธอ อยู่ในทุกอณู ของความห่วงหา
ใบหน้าเธอ ก็ยังคงชัด เต็มสองตา
แต่ที่ไม่อยู่ ไม่เคยกลับมา ก็คือเธอ

คิดถึงจึงมาหา แต่น้ำตาแทบจะร่วง
เมื่อเห็นเธอเดินควง คนรักใหม่ใกล้เข้ามา
เธอถามมาทำไม ก็ตอบไปว่ามาหา
เธอบอกด้วยสายตา ถ้าไม่มาจะขอบคุณ

ฉันอาจไม่ใช่ใคร. . . ที่เธอใช้ทั้งหัวใจค้นหา
ฉันอาจไม่ใช่ดวงดาวบนฟ้า. . . ที่เธอแหงนมองดูได้
ฉันเป็นเพียงแสงเล็ก ๆ . . . จากก้านไม้ขีดไฟ
แต่จะหลอมเป็นแสงสว่าง. . . สุดท้ายให้เพียงเธอ
ฉันอาจไม่ได้เป็น. . . ดอกกุหลาบต้องตาใครต่อใคร
ฉันเป็นเพียง. . . ดอกไม้ที่พลิ้วไหวให้เธอยิ้มได้เสมอ
ดอกไม้ไม่มีชื่อในโลก. . . ที่ไม่มีใครได้พบเจอ
แต่จะเป็นดอกไม้เดียว. . . ที่บานในใจเธอตลอดไป
ฉันอาจไม่ใช่. . . สายฝนโปรย
ฉันเป็นเพียงหยดน้ำ. . . ที่โบกโบยความอ่อนล้าให้เธอได้
หากแม้เป็นหยดน้ำตา. . . จะหลั่งรินมาให้เธอสบายใจ
รอเวลาเหือดแห้งไป . . . ให้เธอพบวันคืนที่สดใสแสนดี
ฉันอาจไม่ใช่. . .สายลม
แต่ฉันเป็นอณูความห่วงใย ที่เพาะบ่ม. . . ทุกลมหายใจนับจากนี้
ในหัวใจที่ว่างเปล่า. . . เธออาจไม่มีฉันแล้วก็ตามที
แต่ขอให้รับรู้เถอะคนดี. . . ทุกความรู้สึกที่ฉันมีจะไม่เปลี่ยนไป
ฉันเป็นเพียงสิ่งเล็ก ๆ บนโลกนี้. . .
ไม่ขอเป็นอะไรที่มากมี และยิ่งใหญ่. . .
แม้เธอเห็นฉันเป็นเพียงภาพฝัน. . . ไร้ตัวตนบนความห่างไกล
ก็ลืมเถอะเธอ. . . ลืมฉันให้หมดใจ . . .
แต่อยากให้รู้ไว้ว่า . . . ฉันไม่เคยเสียใจที่รักเธอ . . .

จะเป็นหญิงเดียวในใจ
เธอพูดเอาไว้อย่างนั้น
รักนะ รักมาก คิดถึงทุกวัน
ขอสัญญา ว่าจะรักมั่น ไม่ปันใจ
แต่พอ ตอนนี้ เวลานี้
ทุกคำพูดที่มี มันหายไปใหน
เธอหลงลืมฉันแล้ว ทิ้งกันได้อย่างไร
เธอเอาเวลาที่ใหน ไปรักกัน
ไปรักเขา ตั้งแต่เมื่อไหร่
ก็ในเมื่อ ปากเธอบอกว่ารักฉัน
แต่ตอนนี้ เธอมีทั้งฉัน และเขาพร้อมกัน
ตอบมาสิคนที่เธอเลือกผูกพันธ์ คือฉันหรือว่าใคร

.....แม้การกอดตัวเอง ไม่อุ่นสักเท่าไหร่.....
ยังดีกว่าให้คนไร้ใจ มากอด ไม่ใช่หรือ
แม้ทุกที จะมีใครเคียงข้าง คอยจูงมือ
เมื่อไม่มีเหลือใครอยู่
ก็ยังเหลืออีกสองเท้า...สองมือ...กับหัวใจ

ไม่ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่
ความรู้สึกในใจก็ไม่เปลี่ยนไปจากวันนั้น
วันนั้นรักเธอ...
วันนี้ก็ยังรักเธอเหมือนเดิมทุกวัน
ฉันก็ยังเป็นฉัน ยังคงรอวันที่เธอกลับมา
แต่ก็รู้ว่าไร้ความหมาย...
เพราะเธอยังเห็นว่าฉันนั้นไร้ค่า
ยังคงเหมือนเดิม ..
ไม่เปลี่ยนไปตามกาลเวลา
ฉันยังคงไม่มีค่า..
ในสายตาเธอ...เหมือนเดิม