ยามฝนโปรย โรยริน ทำดินชื้น
แต่ฉันกับ สะอื้น นอนร้องไห้
ต้องนอนเศร้า ลำพัง เจ็บปวดใจ
ไม่มีใคร เหลียวแล แพ้ชะตา
- - - - - -
ฝนตกมา ทีไร ใจใยเศร้า
หรือเพราะเรา ยังด้อย วาสนา
จึงขาดคน มานั่ง คอยสบตา
จึงได้แต่ มองฟ้า วันฝนริน
- - - - - -
ได้ยินคน เคยบอก เอาไว้ว่า
เหตุที่ฝน ตกมา เพราะฟ้าเศร้า
ฟ้าเสียใจ จึงหลั่งฝน มาบรรเทา
เพื่อระบาย ความเหงา ที่ฟ้ามี

ฉันคอยแต่เฝ้ารอ...ปาฎิหาริย์
ให้วันวาน ได้ย้อนกลับมาหา
ตอนที่ฉันยังคงมีเวลา... ได้พูดคำว่ารักเธอ
แม้ตอนนี้ มันคงจะสายเกินไป
แต่ขอให้เธอรู้ไว้ ว่ารักเธอเสมอ
แม้มีบางสิ่งบางอย่าง ที่ขวางกั้นฉันกับเธอ
ถ้าชาติหน้าได้เจอ ฉันจะรักเธอกว่า ที่ผ่านมา(ถ้าชาติหน้ามีจริง)

นอนฟังเสียงฝน
ที่ร่วงหล่นจากฟากฟ้า
ฝน..หรือน้ำตา
ไม่อาจแยกได้ว่าคือสิ่งใด
นี่เป็นเสียงฝน
หรือเสียงคร่ำครวญของคนร้องไห้
ความเหน็บหนาวที่ร้าวราน ไปถึงหัวใจ
เกิดจากสภาพอากาศที่เปลี่ยนไป...
หรือเป็นเพราะจิตใจของใคร..ที่ไม่เหมือนเดิม

บทกลอนนี้เพื่อเธอ
รับรู้ไว้เสมอ..ว่าเขียนเพื่อเธอรู้ไหม
ทุกครั้งที่หลับตา...หรือทุกเวลาที่หายใจ
ฉันยังคงมีเธอไว้ เป็นที่หนึ่งในใจทุกนาที

ที่นั่นสบายรึเปล่า?
คงอบอุ่นไม่เหน็บหนาวเหมือนทางนี้
รับรู้บ้างไหม...รักมากมายที่ฉันมี
ฝากฟ้าไกลบอกคนดี...ว่าคนทางนี้ห่วงใย

อย่าห่วงเลยคนดี
ฉันยังคงยินดีอยู่กับความรักที่มีรู้ไหม
แม้ความตายพรากเธอ...แต่รับรู้ไว้เสมอยังหายใจ
เพื่อรอในช่วงเวลาสุดท้าย...วันที่เราจะได้...พบกัน

หลับให้สบายนะที่รัก
แม้เธอต้องลาจาก...พรากไกลฉัน
แต่รับรู้ไว้เสมอมีเพียงเธอที่สำคัญ
เป็นที่หนึ่งในใจฉัน...จากนี้จนวันสิ้นใจ