อย่ามอง การจากลา ว่าทำร้าย
ตรงกันข้าม…มันท้าทายความห่วงหา
ว่าเมื่อเรา ห่างไกล ไปสุดตา
ความผูกพัน จะมีค่าหรือเปลี่ยนไป
ในที่สุด จุดจบ ของบางอย่าง
ก็เป็นจุด เริ่มสร้าง บางสิ่งได้
จุดจบของการพบกัน คือการไกล
ก็เริ่มสร้าง ความห่วงใยได้พร้อมกัน

สัญญานะ..จะมั่นคง
จะซื่อตรง..ไม่หวั่นไหว
ถึงตัวห่าง..ถึงทางไกล
ไม่เป็นไร..ใจใกล้กัน

เก็บคำว่ารอไปเหอะ
ไม่อยากให้สมองเปื้อนเปรอะเหลวไหล
ขนาดแผ่นดินเดียวกันทุกวันยังนอกใจ
ถ้าข้ามน้ำ ข้ามทะเลไปคงสะกดไม่ได้ว่า..
........อะไรคือ "รอ"......

เลิกห่วงใยแล้วนะคนดี
เพราะวันนี้ฉันเข้มแข็งขึ้นกว่าเก่า
ไม่ฟูมฟายกับเรื่องราวที่ผ่านไปของเรา
ไม่อาวรณ์กับความรู้สึกเก่า-เก่า ที่ไม่มีทางย้อนมา
อาจอ่อนแออยู่บ้างในบางครั้ง
แต่หัดจะอยู่เพียงลำพังโดยไม่เหว่ว้า
เมื่อนึกทบทวนถึงคืนวันดี-ดีที่ผ่านมา
อย่างน้อย--ก็ยังอุ่นใจได้ว่า เคยมีเธอ

อยากหยุด เวลา ไว้ตรงนี้
ไว้ตรงที่ มีเธอ และมีฉัน
กับความรู้สึก ที่ดี ทุกคืนวัน
จะเก็บไว้ในความทรงจำ...ตลอดไป

วันนี้เราห่างกันเท่านี้
วันพรุ่งนี้จะห่างกันเท่าไหน
วันเวลาไม่น่ากลัวเท่าหัวใจ
ถ้าเราต้องจากกันไกล
เธอจะยังจำฉัน ไว้ไหม...ถามใจเธอ

ก่อนที่เธอจะไปจากกัน
ช่วยทำอะไรเพื่อฉันสักอย่างได้ไหม
ช่วยยิ้มให้ฉันเหมือนวันที่เธอยังมีใจ
แกล้งทำเหมือนว่าห่วงใย--เหมือนหัวใจยังรู้สึกดี ๆ
จะเก็บสายตาที่อาทร เอาไว้คิดถึงก่อนนอนในคืนนี้
จะเก็บรอยยิ้ม และทุกความรู้สึกดี ๆ
เอาไว้คิดถึงในตอนที่...ไม่มีเธอ

พบ...เพื่อ...ลา
มา...เพื่อ...จาก
รัก...เพื่อ...พราก
จาก...เพื่อ...จำ

เกลียดคำว่า บ๊าย-บาย
หรือคำอะไร ๆ ที่ทำให้เธอไกลจากตรงนี้
เกลียดการจากไป
แม้จะรู้แก่ใจว่า ไม่นานก็ได้เจอกันอยู่ดี
แต่ก็แอบนึกทุกที
ว่าอยากให้เธออยู่ตรงนี้ ตลอดเวลา..
- - - - - -
เมื่อมันสุดวิสัย
ก็ขอให้การจากไป เป็นการจากเพื่อพบกันใหม่วันหน้า
แล้วจะไม่บอกหรอก บ๊าย-บาย
หรือคำอะไรที่เป็นคำร่ำลา
จะบอกแค่เพียงว่า
อย่าให้ความห่างไกลกับเวลา
มาเปลี่ยนแปลงความผูกพันที่มีค่าของเรา

เวลาเหมือนวารี
มิเคยมีจะหยุดไหล
วันวานย่อมผ่านไป
เหลือไว้เพียงความทรงจำ