อาจเป็นเหมือนเธอว่าไว้
ฉันมักลืมคนที่อยู่ใกล้เสมอ
จะห่วงใยคนไกลที่ไม่อาจพบเจอ
เผลอลืมเธอคนใกล้แค่ปลายตา
คงทำให้เธอน้อยใจ
เธอคงไม่รู้เลยใช่ใหมว่า
จริง ๆแล้วร้อยคนไกลที่เธอพูดมา
ฉันไม่เคยเห็นใครมีค่ามากกว่าเธอ

หากเธอเป็นเหมือนน้ำทะเล
ฉันคงเป็นปลาเกเรที่ขาดเธอไม่ได้
หากเธอเป็นแสงแดดให้อุ่นไอ
ฉันคงเป็นคนขี้หนาวที่ต้องอยู่ใกล้-ใกล้
....ตลอดเวลา....
หากเธอเป็นเหมือนฟ้ากว้าง
ฉันขอเป็นปุยเมฆเบาบางอยู่บนฟ้า
คงเป็นคนขี้แยต้องให้เธอดูแลตลอดเวลา
ก็รักเธอนี่นาเธอจึงเป็นทุกสิ่งที่มีค่า...ในหัวใจ

คอมพลีเมนท์ใจเธอ
คงไม่เจอใจฉัน
งั้นลองอินเตอร์เซกชั่น
ใจฉันกับเธอไง
มันคงไม่เป็นเซตว่าง
วางเวงเวิ้งว้างใช่ไหม
งั้นลองยูเนี่ยนใจสองใจ
คงไม่เป็นอะไรนอกจากซับเซตของกันและกัน

บ่อยครั้งไป ที่เข้าใจผิด
บ่อยครั้งไปที่เถียงกันสุดชีวิต
แบบยอมไม่ได้
แต่เราก็อยู่ บนเหตุผล
ว่าต่างคนก็ต่างใจ
เถียงเสร็จเราก็กลับมาคุยกันใหม่
เถียงแล้ว เถียงไป ช่างมัน
ไม่มีชัยชนะหรือพ่ายแพ้
จะไม่มีวันนี้แน่ถ้ามัวแต่คิดแค่นั้น
โกรธกันก็ขัดใจแต่ก็ไม่เคยงอนกันได้ ข้ามวัน
นี่แหละเคล็ดลับสำคัญ
ที่ทำให้ความผูกพันธ์ อายุยืน

คำถามจากไตรภพข้อที่5
ถามว่ารักเธอมากแค่ไหน
ตอบข้อ4ว่ารักเธอหมดใจ
และยืนยันเป็นคำตอบสุดท้าย
โดยไม่ต้องใช้ตัวช่วยอะไรเลย

จะบอกว่าคิดถึง มันจะซึ้งเกินไปไหม
จะบอกว่ารักหมดใจ ก็คงหวานเกินไป ไม่ดี
ไม่รู้จะบอกยังไง ให้เธอเข้าใจฉันคนนี้
คิดถึงก็ไม่ได้ รักหมดใจ ก็ไม่ดี
"เอาเป็นว่าทุกเวลา นาที รู้สึกดี ๆ ให้เธอ"

หอบฝันมาอีกฝั่งฟ้า
ความคิดถึงนำทางหัวใจมา ให้ชิดใกล้
หอบความผูกพันมาเติมเต็มคืนวัน ที่ห่างไกล
กลับมาพร้อมกับความรักที่มากมาย มาให้เธอ
ไม่เคยละเลยคำสัญญา
ที่เฝ้าบอกคนไกลว่าคิดถึง สม่ำเสมอ
แม้จะเนิ่นนาน กาลเวลาที่ไม่ได้พบเจอ
แต่เจ้าของหัวใจดวงนี้ยังเป็นเธอ...ไม่เปลี่ยนแปลง