ปรารถนานักหรือ
ชื่อ..เกียรติยศ..มหาศาล
สุดท้าย..ก็สลาย..อันตรธาน
เป็นอาหารให้..กาลเวลา

ฉันเยาว์ ฉันเขลา ฉันทึ่ง
ฉันจึง มาหา ความหมาย
ฉันหวัง เก็บอะไร ไปมากมาย
สุดท้าย ให้กระดาษ ฉันแผ่นเดียว

วันเวลา ผ่านมา เนิ่นนานนัก
จึงตระหนัก จึงรู้จัก จึงมองเห็น
ทั้งชนะ ทั้งปราชัย ทั้งร้อนเย็น
ในโลกร้าย โลกเร้น แห่งมายา

ยามแก่เฒ่า หวังเจ้า เฝ้ารับใช้
ยามป่วยไข้ หวังเจ้า เฝ้ารักษา
เมื่อถึงยาม ต้องตาย วายชีวา
หวังลูกช่วย ปิดตา เมื่อสิ้นใจ

จะรู้ว่าโลกนี้กว้างใหญ่
ก็ต่อเมื่อเราได้...ออกเดินทาง
จะรู้ว่าคุณค่าของอะไร ในสักอย่าง
ก็ต่อเมื่อเราได้...เสียมันไป
จะรู้ความหมาย ของฟ้าหลังฝน
ก็ต่อเมื่อเราผ่านพ้น...มันมาได้
จะรู้ว่ายังมีเรื่องราว อีกมากมาย
ก็ต่อเมื่อเราเปิดใจ...ยอมรับมัน
จะรู้ว่าในหนังสือ มีอะไร
ก็ต่อเมื่อเราได้...ลองเปิดอ่าน
จะรู้เวลา ของดอกไม้บาน
ก็ต่อเมื่อเราเฝ้าตาม...อยู่อย่างนั้น
จะรู้ว่าเรื่องหัวเราะ มันมีค่า
ก็ต่อเมื่อเราเสียน้ำตา...ในสักวัน
จะรู้ถึงความในใจ ของกันและกัน
ก็ต่อเมื่อเราได้พูด...มันออกไป
จะรู้ว่าอะไรที่เรียกว่าคิดถึง
ก็ต่อเมื่อในความคำนึง...มีใครสักคน
จะรู้ความหมายในคำรัก สักหน
ก็ต่อเมื่อมีใครบางคน...ให้หวั่นไหว
จะรู้ว่าค่ำคืนนี้ คงไม่เงียบเหงา
ก็ต่อเมื่อเรื่องเล่า...ได้มีโอกาสบอกไป
จะรู้ว่าทุกคำพูด หมดความหมาย
ก็ต่อเมื่อคนๆนั้น...ไม่อยู่ให้บอก

เอ็งมาข้ามุด
เอ็งหยุดข้าแหย่
เอ็งแย่ข้าตี
เอ็งหนี่ข้าตาม

ทะเลงามยามค่ำดูล้ำลึก
ความรู้สึกซ่อนไว้ใครจะเห็น
ใต้สายน้ำนิ่งเงียบดูเยือกเย็น
อาจลำเค็ญสุดครืนคร่ำด้วยน้ำตา

ยามค่ำคืน ไร้จันทร์ อันเหว่ว้า
คนไร้ค่า อย่างฉัน ก็พลันเหงา
เงยหน้ามอง ท้องฟ้า มีแต่ดาว
วันใดเจ้า ร่วงลง สู่พื้นดิน
- - - -
เมื่อไม่มี อะไร ต่างสิ่งอื่น
ดูพื้นพื้น ไม่ต่าง จากเศษหิน
ใครเล่าจะ ก้มมอง ยังก้อนดิน
เมื่อมิได้ โบยบิน บนฟ้าไกล
- - - -
จากดวงดาว ที่เคย ประดับฟ้า
ร่วงลงมา สู่ดิน รับได้ไหม
จากวันที่ เคยเด่น กว่าใครใคร
วันนี้กลับ เป็นได้ เพียงธุลี
- - - -
เหมือนครั้งหนึ่ง เห็นฉัน สำคัญยิ่ง
แล้วกลับทิ้ง เดียวดาย อยู่ที่นี่
ลืมความรัก ความหลัง ที่เคยมี
ฉันคนนี้ คงเพียง ฝุ่นละออง...

...เพียงลมโบก...พัดเบา...ให้เหงาจิต...
...ใบไม้ปลิด...ปลิวร่อน...ลงจากก้าน...
...ไผ่ต้นน้อย...ลู่ตาม...อย่างสุดทาน...
...เอนเอียงตาม...ลมผ่าน...ทุกคราไป...

...บางครั้งก่อ...กำเนิด...ให้เกิดเสียง...
...สายลมเพียง...พัดใบ...ให้โบกไหว...
...ชวนใจเศร้า...โศกศัลย์...ถึงคนไกล...
...ว่าวันใด...จึงได้...เธอกลับคืน...

...พายุพัด...กระหน่ำ...ซ้ำลมซัด...
...ต้นไผ่ฤๅ...ยืนหยัด...ไม่อาจฝืน...
...หักลงมา...สู่ดิน...ดั่งกองฟืน...
...ก้มหยิบไม้...จากพื้น...ทั้งน้ำตา...

...นำมาเหลา...ให้เรียบ...ดูงามสวย...
...เจาะรูด้วย...ความคิด...คำนึงหา...
...เสียงจากไม้...เคยเศร้า...เหงาอุรา...
...วันนี้มา...เถิดฉัน...จะเป่าแทน...

...หวังให้เสียง...ขลุ่ยครวญ...ลอยไปถึง...
...ใครคนหนึ่ง...ซึ่งฉัน...เฝ้าหวงแหน...
...เมื่อเราอยู่...ต่างภพ...จบดินแดน...
...ปรารถนา...เหลือแสน...จะพบกัน...

...หากวันใด...ได้ยิน...เพลงขลุ่ยผิว...
...แว่วข้ามทิว...เขาสูง...ดุจความฝัน...
...นั่นคือความ...ในใจ...นับร้อยพัน...
...ที่ตัวฉัน...ส่งผ่าน...มากับลม...

แล้วแต่ชะตา...ถ้าฟ้าลิขิต
ปล่อยชีวิต ให้เป็นไป ใต้ปีกฝัน
จะดีร้าย สักเพียงใด ก็ช่างมัน
กี่บาดแผล ที่ฟาดฝัน ไม่เห็นแคร์
- - - - - -
แล้วแค่ชะตา...ถ้าฟ้ากำหนด
จะรันทด เพียงใดนั้น หาทางแก้
จะสุขสันต์ สักเพียงไหน ในดวงแด
ก็แล้วแต่ วาสนา จะพาไป
- - - - - -
แล้วแต่ชะตา...ถ้าฟ้าสั่ง
จะผิดหวัง จะสมหวัง เป็นไปได้
จะตายวัน จะตายพรุ่ง ช่างปะไร
เลือกไม่ได้ มีลมหายใจ ไว้ใช้กรรม