อาจมีเรื่อง  มากมาย  ในชีวิต
ที่ต้องคิด  ต้องทำ  ต้องวางแผน
บางครั้งอาจ  เหนื่อยท้อ  ทุกข์ขาดแคลน
เจ็บปวดแสน  โศกเศร้า  เคล้าน้ำตา
แต่ชีวิต  ก็เป็น  เช่นกงล้อ
หมุนเพื่อต่อ  ระยะทาง  ไปข้างหน้า
สุขทุกข์เวียน  วนไป  ทุกเวลา
เพื่อผลักดัน  ชีวา  ให้ก้าวไป
ทุกข์และสุข  สลับ  และสับเปลี่ยน
หมุนและเวียน  วกวน  จนหวั่นไหว
ระยะทาง  ข้างหน้า  ยังอีกไกล
หมุนต่อไป  จนกว่าถึง  ซึ่งปลายทาง
ถึงเมื่อไร  กงล้อ  ก็หยุดนิ่ง
ความเป็นจริง  ก็จบ  ลงทุกอย่าง
แล้วเราจะ  ได้พักใจ  ให้เบาบาง
และได้วาง  ภาระหนัก  หลับพักกาย

เมื่อตำนานความรักเหงา - เหงา
กับกลายเป็นเรื่องเล่า...ทะเล ฟากฟ้า
สิ่งทั้งสองเคยครองรักกัน...เมื่อนานมา
แต่ด้วยความอิจฉาของพสุธา...จับแยกกัน
-  -  -  -  -  -  -
ฟากฟ้า และ ท้องทะเล...ยังคงเป็นสีคราม
แสดงออกถึงความรักที่งอกงามในใจนั้น
ห่างกันสุดฟากฟ้า...ฝั่งทะเล...ยังมั่นคงผูกพัน
" รัก " ที่จริงใจนั้น...อย่าวัดกันที่ระยะทาง
-  -  -  -  -  -  -
เมื่อฝั่งทะเล...คิดถึงซึ่งฟ้าไกล
น้ำจะก่อระเหยเป็นไอแทนความอ้างว้าง
ฟากฟ้า...รับรู้ได้ถึงสายใยบาง - บาง
สายฝนไหลมาเป็นทาง...ลบความอ้างว้างให้ทะเล
-  -  -  -  -  -  -
ถึงแม้เรื่องจริงเส้นขนาน...ไม่เคยบรรจบ
แต่รักของเราไม่ติดลบ...ไม่หันเห
อย่างน้อยยังเคียงคู่...ฟากฟ้า...ฝั่งทะเล
แค่นิทานกล่อมเห่...แต่ มั่นคง ไม่ไขว้เขว...ดั่งใจคน

ระวิสาดแสงกล้าฟากฟ้ากว้าง
ชลกรลอยกลางนภาใส
ขุนคีรีมีปักษาบินคลอไคล
แต่ตัวเราไร้ผู้ใดไว้เคลียคลอ

มีธาราและลำเรือเป็นดั่งเพื่อน
เปรียบเสมือนเป็นเพื่อนตายเป็นห้องหอ
มีมัจฉาแหวกว่ายสายธารรอ
ให้ฉันพอจับกินกันสิ้นใจ

อีกไม่นานกาลเวลาทิวาลับ
ระวิดับนภาแจ้งด้วยแสงไข
ยิ่งตอกย้ำความว้าเหว่ของหัวใจ
จะมีใครเห็นใจเล่า...ชาวตังเก

บางเวลาก็มีบ้างที่ทดท้อ
อยากจะพอหยุดชีวิตที่หักเห
หยุดชีวิตที่เคว้งคว้างเกินคะเน
ณ.ริม..ฝั่งทะเล..ใจใครสักคน

เป็นต้นกล้า อยู่บนทาง บนลางฝัน
จะฝ่าฟัน ทุกระทม และลมหนาว
จุดมุงหมาย ความใฝ่ฝัน ฉันคือดาว
บนเรื่องราว ของทุกตน ที่คนมี
-  -  -  -  -  -  -
ผ่านร้อนหนาว ลมฝน ปนขวากหนาม
พยายาม สร้างเม็ดข้าว ด้วยห้าวหาญ
แม้ล้มลุก ทุกเหยียบย่ำ ช้ำเต็มอาน
ขอกลับบ้าน เป็นตนกล้า ที่นาเรา

๐ แผ่นดินเอื้อน เตือนย้ำ ความจำเจ็บ
จึงต้องเหน็บ เก็บไว้ มิให้เผย
มัดในห้วง ดวงจินต์ ทั้งสิ้นเลย
มิให้เปรย เอ่ยออก ไปบอกใคร

๐ แต่คืน-วัน ผันผ่าน ร้าวรานหนัก
ให้ที่กัก ทะลักเท พัดเพไหล
สาดความจำ ช้ำชอก จากซอกใจ
ออกมาไห้ โหยหวน เสียงครวญคราง

๐ ด้วยศึกใน ไล่ตี...แบ่งสีเสื้อ
เคยช่วยเหลือ เกื้อกัน พลันเหินห่าง
มิตรภาพ อาบทา มาซาจาง
ถือบาดหมาง อ้างสิทธิ์ ความคิดตัว

๐ ศึกไกลก็ ส่อว่า จะมาใกล้
ชายแดนไทย ไอเศร้า คลุกเคล้าทั่ว
ปราสาทฯเรา เขาครอง สุดหมองมัว
ละเลงรัว รอยช้ำ ยากอำลา

๐ เสียงดินโหย โรยแรง แจกแจงโศก
ทุกข์โบยโบกโกรกเป่า พัดเข้าหา
หรือจะให้ ไทยสิ้น กินน้ำตา
ค่อยกลับมา สามัคคี…..เสื้อสีเดียว

๐ อรุณรุ่ง พุ่งผาย แสงฉายส่อง
ฟ้าสีทอง รองเรือง เหลืองแล้วใส
ดุเหว่าร้อง ก้องดั่ง ระฆังไพร
รับวันใหม่ ไออุ่น หอมกรุ่นกาล

๐  แม้นวันก่อน ตอนเดิน บังเอิญพลาด
ชีวิตอาจ ขาดบท ของรสหวาน
เซถลา หน้าก้ม ล้มลงคลาน
ทรมาน ปานโลก สาดโศกตรม
 
๐  แต่วันใหม่ ให้ตื่น มายืนสู้
สองมือชู กู้หวัง เมื่อครั้งขม
หากยอมแพ้ อย่าหวังให้....ใครชื่นชม
มิเคยล้ม จะลุกได้…...อย่างไรเป็น
 
๐ ใต้โค้งฟ้า หาใคร ไหนมิทุกข์
สบแต่สุข สนุกไป เคยไหมเห็น
แม้นค้นฟ้า หาซาก ยังยากเย็น
เพราะลำเค็ญ เป็นกัน ทั้งฉัน,เธอ
 
๐ อรุณรุ่ง พุ่งผาย กำจายแสง
ตะวันแดง แยงฟ้า มาเสมอ
วันใหม่จึง แจ่มเยือน เป็นเพื่อนเกลอ
ผิดพลั้งเผลอ ผ่านไป….เริ่มใหม่กัน

สามัคคี มีมา เมื่อคราก่อน   
ความอาทร อ่อนหวาน ของการให้
พร้อมรอยยิ้ม อิ่มอุ่น ละมุนใจ   
คือเนื้อใน ไทยแท้ ตั้งแต่กาล

ประเพณี ดีงาม สยามนั้น   
ระบือลั่น กันไป คนไขขาน
วัฒนธรรม ล้ำค่า แต่ช้านาน   
คนโบราณ ท่านสร้าง เส้นทางไทย

อยู่ร่มเย็น เป็นสุข ทุกค่ำเช้า 
ลืมความเหงา เศร้าหมอง แสนผ่องใส
หลายภาคส่วน ล้วนเสริม เติมห่วงใย 
เลื่องลือไกล ไปถึง ซึ่งต่างแดน

ภาพวันวาน ผ่านไป อาลัยหา 
เกิดเข่นฆ่า อาสัญ หั่นขาแขน
ตัดขาดรัก หักหาญ ผลาญเมืองแมน 
ทั่วเขตแคว้น แน่นอก นรกครอง

เพียงน้ำผึ้ง หนึ่งหยด ราดรดใส่ 
หลงผิดใหญ่ ใฝ่ฝัน กันทั้งผอง
เป็นชนวน ป่วนเมือง ที่เรืองรอง   
เหลือเพียงกอง ของซาก เกิดจากไฟ

ความบอบช้ำ ย้ำเตือน เหล่าเพื่อนพี่ 
หยุดเสียที สีต่าง แบ่งข้างไหน
เราพ่ายแพ้ แก่โลก โศกกว่าใคร   
น้ำตาใจ ไหลนอง กองแผ่นดิน