อาจมีเรื่อง  มากมาย  ในชีวิต
ที่ต้องคิด  ต้องทำ  ต้องวางแผน
บางครั้งอาจ  เหนื่อยท้อ  ทุกข์ขาดแคลน
เจ็บปวดแสน  โศกเศร้า  เคล้าน้ำตา
แต่ชีวิต  ก็เป็น  เช่นกงล้อ
หมุนเพื่อต่อ  ระยะทาง  ไปข้างหน้า
สุขทุกข์เวียน  วนไป  ทุกเวลา
เพื่อผลักดัน  ชีวา  ให้ก้าวไป
ทุกข์และสุข  สลับ  และสับเปลี่ยน
หมุนและเวียน  วกวน  จนหวั่นไหว
ระยะทาง  ข้างหน้า  ยังอีกไกล
หมุนต่อไป  จนกว่าถึง  ซึ่งปลายทาง
ถึงเมื่อไร  กงล้อ  ก็หยุดนิ่ง
ความเป็นจริง  ก็จบ  ลงทุกอย่าง
แล้วเราจะ  ได้พักใจ  ให้เบาบาง
และได้วาง  ภาระหนัก  หลับพักกาย

เมื่อตำนานความรักเหงา - เหงา
กับกลายเป็นเรื่องเล่า...ทะเล ฟากฟ้า
สิ่งทั้งสองเคยครองรักกัน...เมื่อนานมา
แต่ด้วยความอิจฉาของพสุธา...จับแยกกัน
-  -  -  -  -  -  -
ฟากฟ้า และ ท้องทะเล...ยังคงเป็นสีคราม
แสดงออกถึงความรักที่งอกงามในใจนั้น
ห่างกันสุดฟากฟ้า...ฝั่งทะเล...ยังมั่นคงผูกพัน
" รัก " ที่จริงใจนั้น...อย่าวัดกันที่ระยะทาง
-  -  -  -  -  -  -
เมื่อฝั่งทะเล...คิดถึงซึ่งฟ้าไกล
น้ำจะก่อระเหยเป็นไอแทนความอ้างว้าง
ฟากฟ้า...รับรู้ได้ถึงสายใยบาง - บาง
สายฝนไหลมาเป็นทาง...ลบความอ้างว้างให้ทะเล
-  -  -  -  -  -  -
ถึงแม้เรื่องจริงเส้นขนาน...ไม่เคยบรรจบ
แต่รักของเราไม่ติดลบ...ไม่หันเห
อย่างน้อยยังเคียงคู่...ฟากฟ้า...ฝั่งทะเล
แค่นิทานกล่อมเห่...แต่ มั่นคง ไม่ไขว้เขว...ดั่งใจคน

ระวิสาดแสงกล้าฟากฟ้ากว้าง
ชลกรลอยกลางนภาใส
ขุนคีรีมีปักษาบินคลอไคล
แต่ตัวเราไร้ผู้ใดไว้เคลียคลอ

มีธาราและลำเรือเป็นดั่งเพื่อน
เปรียบเสมือนเป็นเพื่อนตายเป็นห้องหอ
มีมัจฉาแหวกว่ายสายธารรอ
ให้ฉันพอจับกินกันสิ้นใจ

อีกไม่นานกาลเวลาทิวาลับ
ระวิดับนภาแจ้งด้วยแสงไข
ยิ่งตอกย้ำความว้าเหว่ของหัวใจ
จะมีใครเห็นใจเล่า...ชาวตังเก

บางเวลาก็มีบ้างที่ทดท้อ
อยากจะพอหยุดชีวิตที่หักเห
หยุดชีวิตที่เคว้งคว้างเกินคะเน
ณ.ริม..ฝั่งทะเล..ใจใครสักคน

เป็นต้นกล้า อยู่บนทาง บนลางฝัน
จะฝ่าฟัน ทุกระทม และลมหนาว
จุดมุงหมาย ความใฝ่ฝัน ฉันคือดาว
บนเรื่องราว ของทุกตน ที่คนมี
-  -  -  -  -  -  -
ผ่านร้อนหนาว ลมฝน ปนขวากหนาม
พยายาม สร้างเม็ดข้าว ด้วยห้าวหาญ
แม้ล้มลุก ทุกเหยียบย่ำ ช้ำเต็มอาน
ขอกลับบ้าน เป็นตนกล้า ที่นาเรา