ระวิสาดแสงกล้าฟากฟ้ากว้าง
ชลกรลอยกลางนภาใส
ขุนคีรีมีปักษาบินคลอไคล
แต่ตัวเราไร้ผู้ใดไว้เคลียคลอ

มีธาราและลำเรือเป็นดั่งเพื่อน
เปรียบเสมือนเป็นเพื่อนตายเป็นห้องหอ
มีมัจฉาแหวกว่ายสายธารรอ
ให้ฉันพอจับกินกันสิ้นใจ

อีกไม่นานกาลเวลาทิวาลับ
ระวิดับนภาแจ้งด้วยแสงไข
ยิ่งตอกย้ำความว้าเหว่ของหัวใจ
จะมีใครเห็นใจเล่า...ชาวตังเก

บางเวลาก็มีบ้างที่ทดท้อ
อยากจะพอหยุดชีวิตที่หักเห
หยุดชีวิตที่เคว้งคว้างเกินคะเน
ณ.ริม..ฝั่งทะเล..ใจใครสักคน