Tag Archives: กลอนตลกๆ

อายครูบ่รู้วิชา อายภรรยาก็ไร้บุตร

อายครูบ่รู้วิชา
อายภรรยาก็ไร้บุตร
ได้ครูเป็นภรรยา
ได้ทั้งวิชา ได้ทั้งบุตร


ใช่เป็นเพียงบทกวี ที่อ่อนไหว แต่ส่วนหนึ่ง คือเสียงใจ ที่ขับขาน

ใช่เป็นเพียงบทกวี ที่อ่อนไหว
แต่ส่วนหนึ่ง คือเสียงใจ ที่ขับขาน
ใช่เป็นเพียงเสียงลมที่พัดผ่าน
แต่ในนั้นมีตดฉัน ล่องลอยไป


เจ้านกน้อย ลอยฉลุย บนปุยเมฆ

แดดจาง ใส…ใส
เมฆกลิ้งไปเกลือกมา
เห็นนกน้อยลอยตุ๊บป่องบนท้องฟ้า
อุจจาระลงมา โดนหน้า…สบายใจ

ปืนเปรี้ยง…ดังสนั่น
เลือดแดงฉานซ่านกระเซ็น
เป็นไงไอ้นกเวร
ขี้กระเด็นใส่หน้าตู

เจ้านกน้อย ลอยฉลุย บนปุยเมฆ
เจ้าช่างเสก ช่างสรรค์ ในงานศิลป์
จึงปล่อยอึ จากฟากฟ้า มาสู่ดิน
เกิดภาพศิลป์ บนผืนผ้า หน้าเราเอย


ก่อนส่งคิดถึงใจแทบขาด

ก่อนส่งคิดถึงใจแทบขาด
หลังส่งเสียสามบาทแทบขาดใจ


ลูกผู้ชาย…ฆ่าได้ แต่ถามเรื่องหน่วยกิตไม่ได้

ลูกผู้ชาย…ฆ่าได้
แต่ถามเรื่องหน่วยกิตไม่ได้ (เด็กราม)
ลูกผู้หญิง…กินได้
แต่จ่ายไม่เป็น


สักวาหน้าหนาวสาวนอนตด เหม็นไปหมดตลบมุ้งยุงบินหนี

สักวาหน้าหนาวสาวนอนตด
เหม็นไปหมดตลบมุ้งยุงบินหนี
กลิ่นของนางเหม็นดั่ง DDT
ยุงบินหนีเพราะกลิ่นของตดนาง


ผิดผู้อื่นมองเห็นดุจขุนเขา ผิดตัวเรามองเห็นดั่งเส้นขน

ผิดผู้อื่นมองเห็นดุจขุนเขา
ผิดตัวเรามองเห็นดั่งเส้นขน
ตดผู้อื่นว่าเหม็นสุดจะทน
ตดของตนว่าเหม็น ไม่เป็นไร


Advertising


กดปุ่มด้านล่างเพื่ออ่านกลอนหน้าถัดไป