Tag Archives: บทกวี

เคยสงสัย ว่าอะไร คือความรัก

เคยสงสัย ว่าอะไร คือความรัก
อยากรู้จัก อยากเข้าใจอยากใขว่หา
ได้แต่รอ ใครสักคน ผ่านเข้ามา
ให้รู้ว่า ความรักนั้น คืออะไร

แล้ววันนี้ ความคลุมเครือก็เลือนลาง
ทุกๆอย่าง ได้คลี่คลาย หายสงสัย
เพราะมีเธอ อยู่ค้าง กลางหัวใจ
ให้ฉันได้ รู้ว่ารัก คือ รักเธอ


ขอบคุณ ที่ทำให้เข้าใจ

ขอบคุณ – ที่มาให้รัก
ขอบคุณ – ที่ทำให้รู้จักว่าความรักนั้นเป็นแบบไหน
ขอบคุณ – ที่ทำให้รู้ว่าส่วนหนึ่งของความรักที่งดงามเป็นเช่นไร
ขอบคุณ – ที่ทำให้เข้าใจ ว่าความรักไม่ได้มีแต่ด้านที่มืดมน


หากต้องเลือกความรักกับอากาศ

ความรักกับอากาศ..
เธอเลือกที่จะขาดสิ่งไหน
ไม่มีอากาศ ก็ไม่มีลมหายใจ
ไม่มีความรักยังหายใจได้เหมือนทุกวัน
–  –  –  –  –  –
อากาศไม่ต้องเสาะแสวงหา
แต่ความรักจะได้มาต้องบากบั่น
อากาศอาจได้มาง่ายๆและมีอยู่มากมายร้อยพัน
ส่วนความรักแม้เพียงฝันก็สุขใจ
–  –  –  –  –  –
อากาศแทบไม่มีน้ำหนัก
ส่วนความรักใครก็เห็นว่ายิ่งใหญ่
อากาศไม่เคยสร้างความเสียใจ
หากความรัก ทำให้ต้องร้องไห้ มีน้ำตา
–  –  –  –  –  –
อากาศทำให้ทุกชีวิตดำรงอยู่
และความรักทำให้ลมหายใจทุกอณูมีคุณค่า
อากาศมองเห็นได้ยากด้วยสายตา
ส่วนความรัก เห็นด้วยตา รู้ด้วยใจ
–  –  –  –  –  –
มีอากาศโลกก็เป็นอย่างที่เป็นอยู่
มีความรักโลกจะกลายเป็นสีชมพูหวานไหว
สำหรับอากาศ เข้า-ออก ตามลมหายใจ
แต่ความรักหากมีไว้ก็ไม่อยากสูญเสียไปสักนิดเดียว
–  –  –  –  –  –
ดูแลรักษาอากาศว่าลำบาก
ดูแลความรักยิ่งยุ่งยากหากไม่ชอบแลเหลียว
อากาศมากเท่าไร่ก็ไม่กลมเกลียว
ความรัก แม้บางเบาก็แน่นเหนียวและผูกพัน
–  –  –  –  –  –
ส่นประกอบของอากาศสามารถบรรยาย
แต่ความรักไม่อาจอธิบายด้วยคำสั้นๆ
อากาศอาจ ดี-แย่ แต่ละวัน
ส่วนความรักนั้นจะยังคงอบอ่นกรุ่นหัวใจ
–  –  –  –  –  –
“ความรัก” กับ “อากาศ”
หากถามฉัน ว่าเลือกที่จะขาดสิ่งไหน
แม้อากาศจำเป็นสักเพียงใด
แต่ในโลกที่ความรักสิ้นไร้ ก็ไม่อาจทนอยู่ได้เช่นกัน

จะกอดเก็บความทรงจำ ณ เวลานี้ ทุกเสี้ยวนาที ที่มีเธอร่วมทางฝัน

จะกอดเก็บความทรงจำ ณ เวลานี้
ทุกเสี้ยวนาที ที่มีเธอร่วมทางฝัน
ใส่ในตะกร้าที่สานขึ้นมาจากความผูกพัน
เพื่อเตือนแต่ละวานวันที่ผ่านเลยมา
ความทรงจำนี้เองที่เก็บไว้
จะคอยเป็นกำลังใจในวันที่อ่อนล้า
เมื่อวันหนึ่งสิ่งร้าย ๆ ผ่านเข้ามา
อย่างน้อยก็รู้สึกว่าทุกครั้งที่หลับตาจะอุ่นใจ


ดีใจที่เป็นคนหนึ่ง ที่เธอนึกถึงในวันอ่อนล้า

ดีใจที่เป็นคนหนึ่ง
ที่เธอนึกถึงในวันอ่อนล้า
มีสองมือคอยเช็ดน้ำตา
อยากให้เธอรู้ว่า ฉันพร้อมจะเข้าใจ
วันใดเธอยังสุขสันต์
ไม่จำเป็นต้องนึกถึงฉันก็ได้
แต่หากเมื่อครั้งที่เธอเศร้าใจ
มาร้องไห้ใกล้ๆฉันก็พอ


ตอนอวสานที่เราจะได้ยืนกุมมือกันและกัน

ฉันนั่งเหม่อมอง ลอดช่องหน้าต่าง
ปล่อยใจอ้างว้าง ล่องลอยไปยังปลายฟ้า
ณ.เส้นสาย สุดท้าย สุดสายตา
จะมีเธออยู่ที่นั่น ในเวลาที่เราคิดถึงกัน
– – – – – – –
ไม่รู้ว่าหัวใจจะทรมาน อีกนานแค่ไหน
บทละครรักของเรา จะดำเนินไปถึงตอนนั้น
ตอนอวสานที่เราจะได้ยืนกุมมือ กันและกัน
อย่างที่เราเฝ้าฝัน เหมือนตอนจบในนิยาย


ตัวฉันนี้แค่กระต่ายเฝ้าหมายจันทร์

เธอคือดาววาววับจับฟากฟ้า
ฉันดั่งหญ้าต่ำต้อยด้อยราศี
เธอคือจันทร์ส่องกระจ่างกลางราตรี
ตัวฉันนี้แค่กระต่ายเฝ้าหมายจันทร์


Advertising


กดปุ่มด้านล่างเพื่ออ่านกลอนหน้าถัดไป