Tag Archives: กลอนหวาน

เมื่อรู้จักได้ฝากฝัน

แค่รู้สึกเมื่อรัก
เมื่อรู้จักได้ฝากฝัน
ได้พบเจอ เธอทุกวัน
เพียงเท่านั้นก็สุขใจ


เพียง…รักเธอ

เพียงรักแรก……..แรกรักประทับจิต
เพียงใจคิด……..คิดน้อยใจเฝ้าคอยฝัน
เพียงใจฝาก……..ฝากใจส่งให้ถึงกัน
เพียงแต่ฝัน…….ฝันแต่ว่าจะได้เจอ

เพียงสบเนตร……..เนตรสบก็พบรัก
เพียงพบพักตร์…….พักตร์พบกันใจพลันเผลอ
เพียงบอกรัก……..รักบอกใจให้ละเมอ
เพียงแต่เพ้อ……….เพ้อหลงใหลใจพะวง

เพียงได้เจอ……..เจอได้ไม่รั้งรอ
เพียงแค่ขอ……….ขอแค่มีเธออยู่ใกล้
เพียงกลัวรัก………รักกลัวต้องห่างไกล
เพียงไกลกาย……..กายไกลใจใกล้เธอ


รักเธอเหมือนทะเล

สูดกลิ่นไอแห่งความอบอุ่น
ก้อนเมฆเหมือนปุยนุ่นขาว – ขาว
แดดส่องคลื่นวิ่งไล่เป็นสายพราว
หาดทรายยาวทอดไปสุดสายตา
อยากให้เธออยู่ตรงนี้
ร่วมซึมซับความรู้สึกดี – ดี ที่ตรงหน้า
เผื่อเธอจะเข้าใจในเวลา
ที่ฉันบอกเธอว่า”รักเธอเหมือนทะเล”


หากต้องเลือกความรักกับอากาศ

ความรักกับอากาศ..
เธอเลือกที่จะขาดสิ่งไหน
ไม่มีอากาศ ก็ไม่มีลมหายใจ
ไม่มีความรักยังหายใจได้เหมือนทุกวัน
–  –  –  –  –  –
อากาศไม่ต้องเสาะแสวงหา
แต่ความรักจะได้มาต้องบากบั่น
อากาศอาจได้มาง่ายๆและมีอยู่มากมายร้อยพัน
ส่วนความรักแม้เพียงฝันก็สุขใจ
–  –  –  –  –  –
อากาศแทบไม่มีน้ำหนัก
ส่วนความรักใครก็เห็นว่ายิ่งใหญ่
อากาศไม่เคยสร้างความเสียใจ
หากความรัก ทำให้ต้องร้องไห้ มีน้ำตา
–  –  –  –  –  –
อากาศทำให้ทุกชีวิตดำรงอยู่
และความรักทำให้ลมหายใจทุกอณูมีคุณค่า
อากาศมองเห็นได้ยากด้วยสายตา
ส่วนความรัก เห็นด้วยตา รู้ด้วยใจ
–  –  –  –  –  –
มีอากาศโลกก็เป็นอย่างที่เป็นอยู่
มีความรักโลกจะกลายเป็นสีชมพูหวานไหว
สำหรับอากาศ เข้า-ออก ตามลมหายใจ
แต่ความรักหากมีไว้ก็ไม่อยากสูญเสียไปสักนิดเดียว
–  –  –  –  –  –
ดูแลรักษาอากาศว่าลำบาก
ดูแลความรักยิ่งยุ่งยากหากไม่ชอบแลเหลียว
อากาศมากเท่าไร่ก็ไม่กลมเกลียว
ความรัก แม้บางเบาก็แน่นเหนียวและผูกพัน
–  –  –  –  –  –
ส่นประกอบของอากาศสามารถบรรยาย
แต่ความรักไม่อาจอธิบายด้วยคำสั้นๆ
อากาศอาจ ดี-แย่ แต่ละวัน
ส่วนความรักนั้นจะยังคงอบอ่นกรุ่นหัวใจ
–  –  –  –  –  –
“ความรัก” กับ “อากาศ”
หากถามฉัน ว่าเลือกที่จะขาดสิ่งไหน
แม้อากาศจำเป็นสักเพียงใด
แต่ในโลกที่ความรักสิ้นไร้ ก็ไม่อาจทนอยู่ได้เช่นกัน

ทุกข้อความที่อ่านเจอ อยากบอกเธอว่าห่วงใย

ทุกข้อความที่ส่งไป
แอบส่งกำลังใจไปด้วยเสมอ
ทุกข้อความที่อ่านเจอ
อยากบอกเธอว่าห่วงใย


แม้ไม่ได้คิดถึงทุกครั้งที่หลับตา

แค่ฟ้าที่กั้นไว้
ไม่อาจขวางใจที่ใกล้กว่า
แม้ไม่ได้คิดถึงทุกครั้งที่หลับตา
แต่ก็คิดถึงตลอดเวลาที่หายใจ


อย่ามอง การจากลา ว่าทำร้าย

อย่ามอง การจากลา ว่าทำร้าย
ตรงกันข้าม…มันท้าทายความห่วงหา
ว่าเมื่อเรา ห่างไกล ไปสุดตา
ความผูกพัน จะมีค่าหรือเปลี่ยนไป
ในที่สุด จุดจบ ของบางอย่าง
ก็เป็นจุด เริ่มสร้าง บางสิ่งได้
จุดจบของการพบกัน คือการไกล
ก็เริ่มสร้าง ความห่วงใยได้พร้อมกัน


Advertising


กดปุ่มด้านล่างเพื่ออ่านกลอนหน้าถัดไป